“โรคไข้ดิน” โรคติดเชื้อแบคทีเรียที่อยู่ในดินและแหล่งน้ำตามธรรมชาติ หากได้รับเชื้อนี้เข้าสู่ร่างกายและเกิดภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด อาจเป็นอันตรายถึงขั้นเสียชีวิตได้
โรคไข้ดิน หรือ เมลิออยด์โดสิส (Melioidosis) เป็นโรคติดเชื้อแบคทีเรียที่อันตรายและมักถูกมองข้าม! เชื้อชนิดนี้อาศัยอยู่ในดินและน้ำเป็นหลัก โดยเฉพาะในพื้นที่เกษตรกรรม โดยเชื้อนี้สามารถเข้าสู่ร่างกายได้หลายทางและอาการมักจะคล้ายกับโรคอื่น ทำให้วินิจฉัยล่าช้า
โดยข้อมูลตั้งแต่วันที่ 1 ม.ค.-16 เม.ย.2569 พบผู้ป่วยสะสมทั่วประเทศ 732 ราย และมีผู้เสียชีวิต 23 ราย (อ้างอิงข้อมูล ณ วันที่ 20 เม.ย. 2569, จากสำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร และ สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ -สพฉ. 1669)
รู้จักช่องทางการติดเชื้อ
- ทางผิวหนัง: เชื้อเข้าทางบาดแผล หรือผิวหนังที่ถลอกจากการสัมผัสดินและน้ำที่ปนเปื้อน
- ทางการหายใจ: การสูดดมฝุ่นละอองจากดินที่มีเชื้อในช่วงหลังฝนตกใหม่ๆ
- ทางการกิน: ดื่มน้ำจากแหล่งธรรมชาติหรือรับประทานอาหารที่ปนเปื้อนดิน
โรคไข้ดินป้องกันได้! ควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสดินและน้ำโดยตรง หากจำเป็นควรสวมอุปกรณ์ป้องกัน เช่น รองเท้าบูตและถุงมือ และหากมีอาการไข้สูงเกิน 2 วัน หายใจเหนื่อย หรือมีแผลติดเชื้อ ควรรีบไปพบแพทย์ทันที!
“โรคเมลิออยด์” หรือ “โรคไข้ดิน” สามารถรักษาให้หายได้ หากผู้ป่วยเข้ารับการรักษาอย่างรวดเร็ว ส่วนปัจจัยเสี่ยงของการเสียชีวิต อาจมีสาเหตุจากปัจจัยต่างๆ เช่น โรคเบาหวาน, โรคไต, โรคตับ, ผู้สูงอายุ, และผู้ที่ดื่มแอลกอฮอล์เยอะ
